نوشته‌ها

محققان با ساخت تیموس مصنوعی به جنگ سرطان می روند

محققان با ساخت تیموس مصنوعی به جنگ سرطان می روند 

محققان با ساخت تیموس مصنوعی به جنگ سرطان می روند

⚫️ محققان UCLA موفق به ساخت تیموس مصنوعی شدند. ساخت ارگان های مصنوعی مانند کلیه و همین طور سلول های خونی در جهت درمان بیماران نیازمند پیوند، صورت می گیرد. اگرچه در حال حاضر پیوند های حاصل از ارگان های مصنوعی به طور موقت به بیماران در لیست انتظار پیوند کمک می کند، اما هنوز درمان دائمی برای این بیماران محسوب نمی شود، با این حال محققان انتظار دارند با ساخت تیموس مصنوعی بتوانند درمانی برای بیماری سرطان بیابند‌.

🔴 سلول های T که در دفاع اختصاصی دستگاه ایمنی بدن در مقابل ویروس ها، عفونت های باکتریایی و سلول های سرطانی نقش دارند در تیموس بالغ می شوند. محققان با قرار دادن ژن سازنده سلول های T مختص مبارزه با سلول های سرطانی در سلول های بنیادی خون، انتظار دارند تیموس مصنوعی تنها سلول های T که با سلول های سرطانی مبارزه می کند، تولید کند.

🔵 این پیشرفت جدید در جهت کاهش هزینه های درمان بیماران دارای سرطان می باشد. با توجه به اینکه درمان های نوین مبارزه با سرطان بسیار هزینه بر، دارای بازده ناکافی و در پاره ای از موارد خطرناک برای بافت های سالم میباشند، این روش جایگزین مناسبی در درمان سرطان محسوب می شود. اگرچه این روش باید چندین سال تحت دوره آزمایشی باشد تا در جامعه پزشکی مورد پذیرش قرار گیرد. تاکنون این روش بر روی انسان آزمایش نشده است.

 

گردآوری کننده : م-آذری

ارشد مهندسی شیمی – بیوتکنولوژی دانشگاه تهران

 

source : April 3, 2017

https://www.nature.com/nmeth/journal/vaop/ncurrent/full/nmeth.4237.html

biotechnology٬ DNA٬ انجمن بیوتکنولوژی٬ باکتری٬ بیوتکنولوژی٬ بیوتکنولوژی ارشد٬ بیوتکنولوژی حیوانات٬ بیوتکنولوژی دارویی٬ بیوتکنولوژی دانشگاه تهران٬ بیوتکنولوژی مهندسی شیمی٬ بیوتکنولوژی میکروبی٬ بیوتکنولوژی پزشکی٬ بیوتکنولوژی چیست٬ بیوتکنولوژی گیاهی٬ بیومارکر٬ تخمدان٬ تراریخته٬ ترانس ژنیک٬ ترانسژنیک٬ تومور سرطانی٬ تیموس مصنوعی٬ تیوسولفات٬ دانشگاه تهران٬ درمان سرطان٬ رتبه لازم برای بیوتکنولوژی٬ رحم٬ سلول هاي بنيادي٬ فلورسنس٬ فلوسایتومتری٬ مهندسی علوم زیستی٬ مهندسی ژنتیک٬ میکروارگانیسم٬ میکروبیوم٬ واژن٬ پیگمنت٬ ژن درمانی٬ ژن گزارشگر

اینفوگرافی از پیوند اعضا

درمان سرطان به کمک اسپرم!

درمان سرطان به کمک اسپرم!!!

دانشمندان موفق به کشف نقش شگفت آوری برای اسپرم شدند!!

دانشمندان کشف کردند که اسپرم می تواند در حمله به سرطان نقش داشته باشد.

تیم تحقیقاتی Indy100 (یک گروه از دانشمندان آلمانی) این تئوری را دادند که اسپرم ممکن است قادر باشد که داروها را به اندام های تناسلی زن حمل کند. در نتیجه به کمک آن می توانند به انواع خاصی از سرطان زنان و زایمان حمله بکنند از جمله : سرطان گردن رحم، تخمدان، واژن و…

به منظور آزمون تئوری دانشمندان یک ساختار کوچک چهار بازویی را که اسپرم رو به تومور های سرطانی هدایت می کند، طراحی کردند. این میکروموتور ساخته شده اسپرم را هدایت می کند. در واقع این ساختار سر اسپرم را احاطه می کند و اجازه می دهد دم مانند پروانه کار بکند. که آن ها این ساختار را ((سیستم تحویل محموله)) نامیدند.

biotechnology٬ MS٬ انجمن بیوتکنولوژی٬ باکتری٬ بیوتکنولوژی٬ بیوتکنولوژی ارشد٬ بیوتکنولوژی حیوانات٬ بیوتکنولوژی دارویی٬ بیوتکنولوژی دانشگاه تهران٬ بیوتکنولوژی مهندسی شیمی٬ بیوتکنولوژی میکروبی٬ بیوتکنولوژی پزشکی٬ بیوتکنولوژی گیاهی٬ تراریخته٬ ترانس ژنیک٬ ترانسژنیک٬ دانشگاه تهران٬ دانلود مقاله٬ دانلود کتاب٬ درمان سرطان٬ سرطان٬ سلول هاي بنيادي٬ شتر٬ متالوپروتیئناز٬ مهندسی ژنتیک٬ میکروارگانیسم٬ ژن درمانی٬ ژنوم٬ زیست فن آوری٬ مهندسی علوم زیستی٬ سرطان٬ اسپرم

درمان سرطان به کمک اسپرم!

بر روی اسپرم ها دارو حمل می شود. این ساختار چهار بازویی بعد از اتصال به تومورهای سرطانی اسپرم را آزاد می کند. این ساختار به وسیله آهن پوشیده شده است. این امر موجب هدایت اسپرم به محل مناسب به وسیله ی یک آهنربای خارجی می شود. این ساختار سرعت متوسط اسپرم را 43درصد کاهش می دهد. آزمایش آن ها نشان داد که 15 تا از 22 ساختار با موفقیت اسپرم را در محل آزاد کردند و دارو را به محل رساندند.

با تجزیه و تحلیل بیشتر دانشمندان متوجه شدند که این روش کارآیی بالاتری در عرض 48 ساعت نسبت به دیگر راه حل های سنتی پزشکی دارد. این تیم گزارش کردند که درآینده می توان از این روش برای تشخیص و درمان استفاده کرد.

 

بیوتکنولوژی حیوانات٬ بیوتکنولوژی دارویی biotechnology٬ DNA٬ انجمن بیوتکنولوژی٬ باکتری٬ بیوتکنولوژی٬ بیوتکنولوژی ارشد٬ بیوتکنولوژی حیوانات٬ بیوتکنولوژی دارویی٬ بیوتکنولوژی دانشگاه تهران٬ بیوتکنولوژی مهندسی شیمی٬ بیوتکنولوژی میکروبی٬ بیوتکنولوژی پزشکی٬ بیوتکنولوژی چیست٬ بیوتکنولوژی گیاهی٬ بیومارکر٬ تخمدان٬ تراریخته٬ ترانس ژنیک٬ ترانسژنیک٬ تومور سرطانی٬ تیموس مصنوعی٬ تیوسولفات٬ دانشگاه تهران٬ درمان سرطان٬ رتبه لازم برای بیوتکنولوژی٬ رحم٬ سلول هاي بنيادي٬ فلورسنس٬ فلوسایتومتری٬ مهندسی علوم زیستی٬ مهندسی ژنتیک٬ میکروارگانیسم٬ میکروبیوم٬ واژن٬ پیگمنت٬ ژن درمانی٬ ژن گزارشگر

درمان سرطان به کمک اسپرم

 

 

Source: April 8, 2017

https://www.indy100.com/article/scientists-found-another-use-sperm-drugs-delivery-7673781?amp

عضویت در کانال تلگرامی بیوتکنولوژی

تولید سلول های خون از سلول های بنیادی نامیرا

تولید سلول های خونی از سلول های بنیادی نامیرا

سلول های بنیادی نامیرا امکان تولید نامحدود خون مصنوعی را برای دانشمندان فراهم کرده است.

محققین لاینی از سلول های بنیادی نامیرا را توسعه داده اند که به آن ها این اجازه را می دهد که براساس نیاز به طور نامحدودی گلبول های قرمز مصنوعی تولید بکنند. اگر این سلول های خونی مصنوعی آزمایش های بالینی را پشت سر بگذرند، آن ها می توانند کارایی بیشتری نسبت به سلول های خونی فعلی که از خون شخص اهدا کننده گرفته می شود داشته باشند و این موضوع یک امر خیلی بزرگی می باشد برای افرادی که متقاضی خون های نادر هستند.

این سلول های خونی نسبت به سلول های خونی اهدایی مزایایی دارند مانند کاهش خطر انتقال بیماری های عفونی. در گذشته محققان بر روی تبدیل مستقیم سلول های بنیادی به سلول های خونی بالغ تلاش می کردند که یک مسیر فوق العاده ناکارآمد بود و هر سلول بنیادی قبل از مرگ فقط حدود 50 هزار سلول خونی تولید می کرد در حالی که یک کیسه خون معمولی در بیمارستان حاوی حدود 1 تریلیون سلول قرمز خونی می باشد.

برای رفع این مشکل محققین دانشگاه بریستول اولین لاین سلولی بنیادی نامیرا شده اریتروئید را در جهان تولید کردند. که نام آن را BEL-A Cell مخفف Bristol Erythroid Line Adult  گذاشتند. برای خلق چنین سلول های نامیرایی به طور موثری سلول های بنیادی بالغ را در مرحله ی ابتدایی توسعه نگه می دارند، این به این معنی است که این سلول ها می تواند بدون مردن، برای همیشه تقسیم بشوند و سلول های قرمز خونی تولید بکنند.

اگر این سلول ها بتواندد با موفقیت مراحل کلینکی آزمایشگاهی را پشت سر بگذارند می توانند مانند سلول های نامیرا HeLa انقلابی ایجاد بکنند.

 

منبع :

2017

http://www.nature.com/articles/ncomms14750